آنچه بشر می جوید
اما برای اینکه بدانید این معیار تا چه اندازه کار آمد است و تظاهرات تا چه میزان نشان دهنده نگاه و نظر مردمان است . می توانید به کتاب یادداشت های امیر اسد الله علم مراجعه کنید . سال 1355 ، پنجاهمین سال سلطنت خاندان پهلوی بر ایران بود . به این مناسبت شاه تصمیم می گیرد به استان های مختلف کشور سفر کند . سفر شاه با استقبال گسترده مردم مواجه می شود و جالب آنکه شاه تصور می کند بسیار محبوب است . کمتر از دو سال بعد انقلابی در کشور او شکل می گیرد که بر یک ستون استوار است ، نفرت از او .
این که مردمی که در آن سال در جریان استقبال از شاه برایش هورا می کشیدند ، دو سال بعد و در جریان انقلاب 1357 کجا بوده اند ، سئوالی است جدا . اما می تواند خود نمونه ای باشد برای آنکه زیاد نمی توان به این روش تکیه کرد . انسان از آنجا که از هر کرنش و دست بوسی و از هر التماس و تملقی که می کند هدفی دارد و منفعتی را می جوید ، به سیستم دیگری نیاز دارد تا نظرش را بیان کند . به سیستمی دیگر نیاز دارد تا عقده های کوچکش تلنبار نشده و ناگهان انقلاب بر پا نکند .
صندوق رای همان است که بشر می جوید . در آن زمان که بر رای نظرش را می نویسد کسی را خبر از آن نظر نیست . صندوق رای ما حصل عقل بشر است . آنجایی است که می توان فهمید میلیون ها انسان چه می خواهند . اگر از این دستاورد بشر درست استفاده شود ، دیگر عقده ای تلبار نمی شود تا زلزله ای به قدرت ده ریشتر بر پا کند و برکند بنیان نظم موجود را .
به دنیا بنگرید ، صندوق رای بسیار معجزه کرده است . به پایان کار دو ابر قدرت قرن پیش بنگرید . آنچه بودنش آمریکا را نگه داشت همان بود که نبودنش شوروی را به فرو پاشی برد . همان که امروز از آن غفلت می شود ، همان که گمان می کنیم از آن راه فراری است ، صندوق رای .
3 اسفند 1387
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر