مجموعه نوشتارها

چرایی ما و این رسانه

رسانه تحت معنای امروزیش اولین بار در سال 1563 و در شهر ونیز ایتالیا و به صورت روزنامه خطی ایجاد شد ، با اختراع دستگاه چاپ ، روزنامه نیز برای اولین بار در سال 1615 و در شهر وین از آن بهره جست تا تاریخ رسانه آغاز شود ، نزدیک به 160 سال از ورود رسانه به کشورمان می گذرد ، در اوایل سلطنت ناصرالدین شاه قاجار برای اولین بار روزنامه عروه الوثقی چاپ هندوستان به تهران آمد و به این ترتیب ارتباط ایرانیان با رسانه نیز آغاز شد . اما از آن تاریخ برداشت ها و استفاده های گوناگونی از رسانه شد . حکومت ها از همان ابتدا به دیده شک به این پدیده نو ظهور می نگریستند ولی به هر صورت و با هر سختی این پدیده نوظهور به لطف پدرانمان در این جامعه بسط پیدا کرد هر چند پاره ای از اشکال آن هیچ وقت نهادینه نشد . پس از روزنامه، رادیو و تلویزیون مهمان خانه های ایرانیان شد که هر یک منشا حوادث فراوانی گردیدند.

اما ظهور اینترنت بی هیچ تردیدی انقلابی در رسانه ایجاد کرد ؛ اگر تا دیروز عده ای معدود می نوشتند بسیاری می خواندند ، اگر عده ای می گفتند سایرین می دیدند و می شنویدند ، اینترنت این اختیار را به همه داد که بگویند و بنویسند ، نظر بدهند . اینترنت رسانه را دو سویه کرد ، دیالوگ را به رسانه آورد .از طرف دیگر اینترنت نگاه انسان ها با فرهنگ های متفاوت را از یکدیگر شفاف کرد و عمق داد . در قرون گذشته ، آن سوی کره زمین برای انسان فرقی با کره مریخ نداشت، همانقدر تار و مبهم و اسرار آمیز چون قصه های هزار و یک شب برای غربیان و فیلم های وسترن برای ما ، کجا تصور می شد یک امریکایی بداند که یک افغان چگونه فکر می کند و بدون ترس از بمب و اسلحه و بی آزاری برای یکدیگر در دوسویه یک ارتباط بنشینند و این ارتباط بی دخالت دیگران ایجاد شود . همین دو دلیل کفایت می کند تا دنیایی عوض شود و انقلابی برپا گردد.

اینترنت به خصوص در کشور ما یک کار دیگر نیز می کند. اگر تاریخ ریا در این کشور از عصر حافظ هم شروع شده باشد لااقل قدمت 600 ساله دارد . اگر در عصر حافظ کس از پنهان زاهدان ریایی خبر نداشت و حافظ در این راه تنها بود ، امروز به کمک اینترنت و البته موبایل تشت زاهدان ریایی هر روز از پشت بام می افتد . با اشاره دکمه ای پنهان آنان که در جمع چنین می نشینند و چنان بر می خیزند به آنجا می رود که دیگر راه برگشتی نیست و این تازه ابتدای این بازی است . آیا کم دیدیم کسانی که گمان می کردند هنوز 100 سال پیش است که می توان هر چه خواست در خلوت کرد و سپس به هر رنگ در جمع درآمد و چندی بعد فیلمشان بروی یوتوپ آمد و فردایش هزاران نفر دیدند . اینان بی شک دنیای امروز را نمی شناسند ، نمی دانند جهانی دیگر شده و این انسان همان موجود 100 سال پیش نیست ، نگاه کنید و مقایسه کنید کودکی ما را که همین بیست و چند سال پیش بود با کودکان امروز تا پی به عمق این تغییر ببرید. زمانه دیگری است ، دیگر نمی توان مدرک جعل کرد ، وقتی که بر ملا شد تهدید کرد و چون فشار زیاد شد عذر بدتر از گناه آورد.

اینترنت در این زمانه تندروی تنها ابزار دست انسان برای گریختن از جنگی است که تقدیس می شود . در زمانه ای که تحت لوای ادیان آسمانی - اسلام و یهودیت و مسیحیت - همه چیز به سمت جنگ می رود رسانه تنها راه به آرامش فرا خواندن انسان است به یک دلیل ساده که از دشمنی که به تو نشان می دهند تصویری شفاف ارائه می دهد. به یاد بیاورید همه فیلم هایی که در باره جنگ ساخته شد بی آنکه دشمن در آن نشان داده شود ، بی بازیگری در نقش دشمن با تصاویری دور از افرادی که در افق می جنبند . اینترنت این بازی را تمام کرد به ما نشان داد که کسی که اسلحه به سویش نشانه رفتیم با همه تفاوت هایی که با ما در نوع فکر و نژاد و رنگ پوست دارد انسان است .

همه آنچه در بالا گفته شد دلیلی بود که جمع حاضر تصمیم به ایجاد این وب لاگ گیرد ، بسیاری از افراد این جمع یکدیگر را نمی شناسند تا به خواهند هم نظر باشند، اما به یک چیز معتقدند و آن اهمیت این کار است . این جمع از تمامی دوستانی که قصد ابراز نظرات خود را از طریق این وب لاگ دارند تا زمانی که قصد توهین به کسی را نداشته باشند دعوت به عمل می آورد و آماده انتشار افکار آنهاست . هیچ کدام از افراد این سایت مدعی بی نظر بودن نیستند و به دلیل مطالب گفته شده در بالا احتمالا در باره مسائل مختلف نیز هم نظر نیستند و در نتیجه مسئول اظهارات یکدیگر نمی باشند ، از طرف دیگر شاید این رسانه جایگاهی باشد برای شندیدن صدای دیگری که مخالف ما فکر می کند ، تحمل این اندیشه ، سپس فکر کردن به آن و در نهایت وارد گفتگو شدن . چیزی که بدان بسیار نیاز داریم.

10 مهر 1387